چند وقت است از موزیک گوش دادن درست و حسابی دور افتادهام. از یک طرف بیشتر نرمافزارهای دستبهدستکنی (File Sharing) آنقدر پر از چیزهای قلابی هستند یا کند و ناقص و اعصاب خردکناند که آدم واقعا باید به ازای هر آلبوم یک ساعته، ده ساعت وقت بگذارد تا درست و حسابی بگیردش. تازه بعد هم اگر بخواهد گوشش کند یا باید روی آن سی.دیهای صلای زشت و همشکل و بی شخصیت نقرهای بیاورش یا اینکه محکوم است آنها را فقط از روی کامپیوترش پخش کند -- که البته در مورد من که متاسفانه به خاطر اشکال احمقانهی کارت بیسیم لپتاپم، نمیتوانم بین لپتاپ و دسکتاپم فایل رد و بدل کنم، مشکل پیچیدهتر هم میشود.
بنابراین بهترین راه، خریدن یک دستگاه پخش کنندهی قابل حمل موزیک دیجیتال است که همیشه همراه آدم باشد و در ماشین و خانه و دانشگاه و مترو و خیابان گوشش داد. راستش چندوقت پیش کلی تحقیق کردم تا یک پخش کنندهی ام.پی.تری بخرم و خودم را خلاص کنم. ولی چون آن موقع میخواستم با آن ضبط با کیفیفت بالا هم بکنم انتخابم خیلی محدود بود. حالا که مسالهی ضبط را با یک ضبطکنندهی ام.دی سونی حل کردهام، دوباره باید تحقیق را شروع کنم.
ولی نمیتوانم دلم را جز به آی.پاد راضی کنم. از خوشگلی و لوندیاش که بگذریم، لامصب یک جورهایی از همه راحتتر کار میکند. بخصوص که پشتش به آی.تونز، موزیکفروشی اینترنتی بزرگ اپل، است که تقریبا هرچیزی را که بخواهید با قیمت مناسب دارد. از طرف دیگر مدل جدید آی.پاد، ارزانتر هم شده و بزرگترین عامل دودلی آدم را با همین کمکردن قیمت از بین برده است.
اما اگر قیر هست، قیف نیست: حالا گرفتاری آن است که آی.تونز هنوز در کانادا سرویس نمیدهد و این نشانهی دیگری است از اینکه کانادا بدیهای آمریکا را بیشتر دارد تا خوبیهایش را، حداقل از نظر رسانه و سرگرمی. (TiVO و HBO را هم به نداشتههای کانادا اضافه کنید)
پس نه تنها باید صبر کنم که آی.پادهای جدیدتر و ارزانتر به کانادا بیایند، بلکه از هم مهمتر، بامدادان، پس از نافلهی صبح و تسبیحات حضرت زهرا باید دعا کنم که امام زمان (عج) درخواست استیو جابز را برای آغاز به کار آیتونز در کانادا امضا فرماید.