خیلی بد است که آدم وقتی بمیر مردم امید بیشتر به صلح و آرامش پیدا کنند تا وقتی که زنده است. عرفات به این سرنوشت دچار شد و این خیلی غمانگیز است. البته من هیچ احساسی راجع به مردن او ندارم (شاید چون زمانی را که او اینقدر قدرتپرست و پولدوست نشده بود، ندیدهام)، جز کمی امیدواری به آیندهی صلح در اسراییل و فلسطین و گمان میکنم که این مسالهی پنجاه ساله در چهار سال آینده برای همیشه حل شود و متاسفانه به اسم جورج بوش تمام شود. هرچند که بوش در عمل برای دنیا یک مسالهی دیگر درست کرده که تقریبا به اندازهی فلسطین آتشبیار معرکهی تندروهای مسلمان دنیا شده و معلوم نیست تا کی ادامه پیدا میکند: عراق.