آهنگ امروز از «هیچکس» (سروش لشگری) جوان هیپهاپخوان ایرانی است. چون میخواهم بروم بخوابم و فردا زود بیدار بشوم و به مشقهایم برسم، وقت ندارم توضیح زیادی دربارهی او و موزیکش بدهم. بجز اینکه، به نظر من، همانطور که وقتی حدود ده سال پیش موزیک پاپ بعد از انقلاب بک دفعه با صدای خشایار اعتمادی متولد شد و تا الان هم برای خودش حسابی جا باز کرده است، ظهور این جوان متولد ۱۳۶۴ یک نقطهی عطف در تاریخ فرهنگ عامهی پس از انقلاب است.
ناف موزیک هیپ هاپ (که بر خلاف تصور ظاهربینان ریشهاش هیچ ربطی به سفیدپوستان استعمارگر اروپا و آمریکا ندارد و در اصل از آفریقا و از ستمدیدهترین قشرهای جامعهی آمریکا آمده است) را با خودآگاهی سیاسی و اجتماعی بریدهاند و اگر امروز به این وضعی که میبینیم درآمده است، دقیقا بخاطر ترسی است که جامعهی سرمایهمحور از پتانسیلهای عجیب و غریب آن در تغییر وضعیت موجود احساس کرده است؛ طوری که نخبگان سفیدپوست ستمگر را ناچار به ربودن آن و تبدیل کردنش به یک کالای بیخاصیت و تخدیرکننده و همزمان حافظ وضعیت موجود درآورده است.
از همین نظر، موزیک هیپ هاپ پتانسیل زیادی دارد برای حمل پیام انقلاب ایران و اصولا مقاومت در برابر «نظم نوین جهانی» آمریکایی پس از فروپاشی شوروی.
برای همین باید بگویم ظهور «هیچکس» (و البته «یاس») نشانههایی هستند از یک نگرش تازه درمدیریت فرهنگی جمهوری اسلامی که آرام آرام نشان میدهد دارد برای زدن حرفش در دنیا اعتماد به نفس پیدا کرده است و سراغ شیوههایی تازه برای رساندن پیامش رفته است.
شایع است که قرار است آلبوم اول «هیچکس» با عنوان «جنگل آسفالت» با مجوز دولت احمدینژاد به بازار عرضه شود و ویدیوی تازهای هم که او برای آهنگ ضد جنگ تازهاش ساخته است، نشان میدهد که کسانی هستند در داخل مدیریت فرهنگی که دارند با «هیچکس» راه میآیند و او را آزاد میگذارند تا کارش را انجام بدهد. این خبر خوبی برای تمام ما نسل پس از انقلاب است و نشان میدهد جوانگرایی احمدینژاد باعث شده تا نسل پس از انقلاب رسما هم وارد روند سیاستگذاری و اجرای حداقل فرهنگی مملکت شود.
ما باید بخاطر این جشن بگیریم، نه از نوع جشنی که خیلیها که آرزوی نابود شدن انقلاب زیر چتر خاتمی را میکردند با هر ضربهای که به مشروعیت سیستم وارد میشود میگرفتند. برعکس، این جشن بخاطر زنده شدن گفتمان انقلاب و مقاومت است، توسط فرزندان انقلاب مثل من و شما که لازم بود در سبکسری جوانانهمان مدتی راههای مختلفی را برویم تا آخرسر به سر سفرهای که برادران و پدرانمان برای برپا شدندش جان دادند، برگردیم.
«هیچکس» نشانهای از بازتر شدن این سفره و بازگشت من و شما به آن است. فقط امیدوارم او برخلاف بعضی از همکاران یا حامیانش بتواند بر وسوسهی چند مشت اسکناس سبزی که خانم رایس در ازای تحویل گرفتن روحشان میدهد غلبه کند و سر همین سفره بماند.
ببینید: ویدیوی تازهی «هیچکس» با عنوان «یه مشت سرباز»
پانوشت: فقط امیدوارم تهیهکنندگان این ویدیو مراقب شیرین عبادی، اسب تروای دموکراتهای نزدیک به اسراییل آمریکا در ایران، باشند. هروقت عبادی جرات کرد یک کلمه درباره غزه یا حماس یا حزبالله بگوید، البته من این لقب را از او پس میگیرم و فکر کنم دموکراتهای آمریکا هم همین کار را با او بکنند. من هیچ خصومت شخصی با عبادی یا امثال او ندارم و قضاوتم دربارهی او تنها بر اساس فعالیتها و سخنانش است. بخصوص درخواستش برای افزایش تحریمهای سیاسی علیه ایرانو درخواستش برای توقف غنیسازی. عبادی وقتی نوبل گرفت این طوری نبود، آرام آرام این طوریاش کردند.